Όρια, απόσταση ή εκδίκηση;

Βαριές λέξεις και χιλιοειπωμένες… 

Τι κάνω όταν πληγώνομαι από ανθρώπους και καταστάσεις; Πρόσκαιρα ή και σε συστηματικά; 

Βάζω όρια ακόμα κι αν θα δυσαρεστήσω; Κρατάω απόσταση και παρατηρώ την κατάσταση μέχρι να βρω τρόπο αντιμετώπισης και διαφυγής από το πρόβλημα ή το “προβληματικό” πρόσωπο; Ψάχνω τρόπο να εκδικηθώ αυτόν που με πλήγωσε; Νομίζω η τρίτη λύση είναι παρωχημένη και άσκοπη. Θυμίζει άλλες εποχές και πολλά παραδείγματα στη δημόσια σφαίρα μάς έχουν δείξει πως καμία πράξη εκδίκησης δεν είχε καλό τέλος…

Άρα ξαναγυρίζουμε στα όρια και την απόσταση…κάποιοι επιλέγουν να γυρίζουν την “πλάτη” σε αυτούς που τους πληγώνουν. Να φεύγουν μακριά, να αποστασιοποιούνται. Να επιλέγουν την απομάκρυνση κάθε είδους. Από το χώρο, τον άνθρωπο, την ομάδα ή και τη σκέψη ακόμα αυτού που τους πληγώνει.

Πριν κάνουμε μια ψυχολογική ανάλυση για το μηχανισμό άμυνας και διαχείρισης θυμού-που δεν είναι αντικείμενο του συγκεκριμένου editorial- θυμίζουμε ότι όλα τα δύσκολα και επώδυνα συναισθήματα, χρειάζονται ανάλυση και βοήθεια από ειδικό ψυχοθεραπευτή. Στην περίπτωση που ένα άτομο είναι “δουλεμένο” με ειδικό, η διαχείριση μπορεί να είναι διαφορετική και σίγουρα θα είναι εξατομικευμένη.

Μιλώντας γενικά και εμπειρικά, ναι η απόσταση και τα όρια, θα μπορούσαν να είναι μια λύση που να “δουλεύει” για ένα διάστημα, μέχρι ο πόνος και ο θυμός να ξεθυμάνουν…

Το να παρατηρείς συμπεριφορές και ανθρώπους, να βλέπεις πως φέρονται και να “πονάς” από τον αντίκτυπο των πράξεών τους επάνω σου και να θες να πάρεις απόσταση, είναι μια μορφή αντιμετώπισης. Το να μπορείς να φύγεις από την κατάσταση ή να την δεις ως τρίτος και να την επεξεργαστείς με περισσότερη νηφαλιότητα και ηρεμία, είναι για εμένα τουλάχιστον, μια αρχική αντιμετώπιση. 

Όταν πάρεις απόσταση από το πρόβλημα κι αρχίσεις να το παρατηρείς, συνειδητοποιείς πολλές φορές πως αυτός/ή που στο δημιουργεί, συχνά έχει ο ίδιος/η ίδια πρόβλημα με τον εαυτό του/της…εκεί επιλέγεις τρόπο αντιμετώπισης και διαφυγής…η απόσταση, η παρατήρηση, η ψυχραιμία, η νηφαλιότητα, μια ειλικρινής συζήτηση με έναν ειδικό, σίγουρα θα βοηθήσουν. Η απευθείας συζήτηση με το “προβληματικό” πρόσωπο, που σου δημιουργεί αυτή τη δύσκολη συνθήκη και επηρεάζει αρνητικά τον ψυχισμό σου, δεν είναι βέβαιο ότι θα λειτουργήσει, ώστε η κατάσταση να βελτιωθεί. 

Τι γίνεται αν αυτή η κατάσταση είναι καθημερινή και πρέπει να την αντέξεις; Τότε το θέμα γίνεται πιο σοβαρό. Εκεί χρειάζεται μεγάλο ψυχικό σθένος, πολύ δουλειά με τον εαυτό μας και κότσια για να τα βγάλουμε πέρα μέχρι να ολοκληρωθεί π.χ. μια σχέση συνεργασίας, ειδικά αν είναι επαγγελματική.

Αν η απόσταση και η αποστασιοποίηση σε βοηθάει, αυτή η στάση σε συνδυασμό με τα όρια που θα βάλεις, θα σε βοηθήσουν να περνάς ανώδυνα τα “κύματα” της δύσκολης συνθήκης, χωρίς να βάλλεται καθημερινά ο ψυχισμός σου. Ξέρω είναι δύσκολο να κρατάς την ψυχραιμία σου, ειδικά όταν νιώθεις ευάλωτος…ειδικά όταν νιώθεις ότι αδικείσαι, όμως χρειάζονται ΟΡΙΑ σε όλους και σε όλα. Τα όρια με έχουν προστατεύσει πολλές φορές από συμπεριφορές, καταστάσεις και πρόσωπα, που μπήκαν στη ζωή μου για να την κάνουν δύσκολη. Ευτυχώς η επίμονη τήρηση των ορίων σου, γίνεται αντιληπτή από την άλλη πλευρά. Και αργά ή γρήγορα καταλαβαίνουν ότι δεν παίζεις με τα όριά σου, άρα αρχίζουν και τα υπολογίζουν!

Υπάρχει και η τακτική γυρίζω την πλάτη σε όσους με ενοχλούν και με πληγώνουν. Αποφασίζω να κόψω κάθε επαφή ή επικοινωνία γιατί αυτή η συνθήκη με πληγώνει, με ενοχλεί, με στενοχωρεί και κρίνω ότι δεν μου αξίζει. Πριν πω και πάλι κάτι που λέω συνέχεια, ότι ο ειδικός ψυχικός υγείας είναι ο καλύτερος σύμβουλος, εμπειρικά θα πω πως σε κάποιες περιπτώσεις εμένα που έκανε καλό το να γυρίσω την πλάτη σε άσχημες καταστάσεις. Να πω στον εαυτό μου “αυτούς τους ανθρώπους που έκαναν κακό στον ψυχισμό μου, δεν θέλω να τους ξαναδώ.” Για την ακρίβεια επιλέγω να μην τους δω ξανά. Επιλέγω να μην συζητάω γι’ αυτούς. Επιλέγω να μην τους ακολουθώ στα σόσιαλ μίντια. Επιλέγω να κόψω κάθε μορφή επικοινωνίας. Αυτό για εμένα λειτουργεί. Με έναν τρόπο καταπραϋντικό για τη δική μου ψυχή. Και έχω δουλέψει πολλά χρόνια με ειδικό.

Χωρίς δράμα, εντάσεις και μελό εκφάνσεις, η απόσταση, τα όρια και η έλλειψη κάθε μορφή επικοινωνίας με πρόσωπα και καταστάσεις προβληματικές, σε πάρα πολλούς ανθρώπους, λειτουργούν θετικά.

Αποφασίζω να σταματήσω να πονάω, με το να “κόβω” κάθε δίαυλο επικοινωνίας, με τα πρόσωπα ή τις καταστάσεις που μου ξυπνούν/πυροδοτούν αρνητικά συναισθήματα. Επιλέγω τη χαρά, την προστασία της ψυχικής μου υγείας, βελτιώνομαι ως άνθρωπος, καλλιεργώ την ψυχή μου, ωριμάζω, αντέχω αλλά δεν επιτρέπω στη δική σου τοξικότητα να διεισδύει στην δική μου “καθαρή” ψυχή. Γιατί δεν θέλω να με στενοχωρείς και να με “μολύνεις”. Γιατί δεν επέλεξα τη δική σου θλίψη. Γιατί είμαι αρκετά ώριμος να φεύγω από καταστάσεις που δεν μου πάνε. Γιατί έχω βάλει όρια και δεν επιτρέπω να μου τα παραβιάζουν. Γιατί ο αξιακός μου κώδικας έχει “δουλευτεί” μέσα μου και δεν επηρεάζεται από τις εξωτερικές συνθήκες.

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, που λέει και το τραγούδι…

Εσείς τελικά πως αντιδράτε σε πρόσωπα και καταστάσεις που σας πληγώνουν; Γυρίζετε την πλάτη;

Με αγάπη και σεβασμό πάντα…

Περιμένω τις απαντήσεις σας, στα σχόλια του editorial ή στα σόσιαλ μίντια.