9 ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΑ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Το φθινόπωρο οι υποχρεώσεις αυξάνονται και χρειαζόμαστε υπομονή αλλά και τρόπους για να ταξιδέψουμε και να αποδράσουμε από την καθημερινότητα συντροφιά με βιβλία.

«Η νοσταλγία κι εγώ» της Μάρως Βαμβουνάκη

Προσωπικά η σχέση μου με τη νοσταλγία μένει σχέση στενή, αλλά και επίφοβη μια και σε κατακρατά στο ανικανοποίητο. Το θετικό είναι ότι επειδή ακριβώς οι νοσταλγίες για τα γεγονότα και κυρίως για τα πρόσωπα που πέρασαν αλλά δεν προσπέρασαν απ΄τη ζωή μου, έχουν μαγεία, μαγεία φωτεινή ή σκοτεινή, με εμπνέουν. Εκ των υστέρων αναδείχνουν τη ζωή περισσότερο ενδιαφέρουσα, ποιητική, θεατρική, ελκυστική, με κρυμμένα νοήματα και σύμβολα, και μ’ αυτό που λέει ο ποιητής, «το παρ΄ολίγο να συμβεί», πλησίον. Μου θερμαίνουν την ανάγκη να περιγράψω όσα συνέβησαν για να τα ξαναζώ, να τα διαιωνίζω, να τα περιγράψω λιγάκι αλλιώτικα, πιο «σωστά», πιο «δίκαια» κατά τα δικά μου ζωτικά γούστα. Από μικρή έλεγαν ότι ήμουν παιδί με φαντασία, αλλά εγώ πιστεύω ότι ήμουν παιδί με νοσταλγία.

«Όλα χαμένα» του Κώστα Μιχόπουλου

Το βιβλίο του Κώστα Μιχόπουλου είναι μια θαλάσσια περιπέτεια και σίγουρα ο αναγνώστης αναγνωρίζει την αγάπη του συγγραφέα για τη θάλασσα. Πήρε το μονοπάτι για τον δρόμο και το αμάξι της. Ανεβαίνοντας το μονοπάτι γύρισε πίσω να κοιτάξει και συνειδητοποίησε πως από το ύψωμα έβλεπε καλύτερα προς τον κάβο. Κοντοστάθηκε. Άφησε κάτω την τσάντα της κι ανέβηκε σ’ έναν δύσμορφο βράχο. Μισόκλεισε τα μάτια της και προσπάθησε να διακρίνει στις ρυτίδες της θάλασσας κάποια αλλαγή, κάτι να επιπλέει, τίποτε. Ο αέρας σφύριζε μονότονα στ’ αυτιά της. Στα βράχια θα είναι. Εκεί θα τον βρούμε. Στα βράχια να ξεκουράζεται ή να γυρνάει τώρα που έφεξε κόντρα στο ρέμα προς την παραλία. Θα κοιτάω περισσότερο στα βράχια. Άσε τ’ ανοιχτά. Παράτα τα. Τυφλώνεσαι, δεν έχει νόημα. Αν είναι στ’ ανοιχτά, δεν θα είναι ζωντανός. Δεν έχει δουλειά στ’ ανοιχτά. Δίπλα στα βράχια πάντα ψαρεύει. Θα τον βρούμε. Μέχρι να φτάσουμε στην παραλία, θα τον βρούμε. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Νήσος.

«Περιγραφές του ανεκπλήρωτου» του Δημήτρη Μπαλτά

Τέχνη τίκτει τείχη,
τείχη προστασίας απ’ τα καθημερινά
τερτίπια της ζωής,
τείχη ανοσίας απ’ τις καθημερινές
βαρβαρότητες των ανθρώπων,
τείχη απωθητικά δαιμόνων έκλυτων
και πλάνων,
τείχη αντοχής της ανυπόφορης ανοησίας
και της ανίατης βλακείας που μας βάλλει
πανταχόθεν.
Τέχνη τίκτει τείχη,
τείχη παντοία
μα πάνω απ’ όλα τείχη επιβίωσης
σ’ αυτούς τους εχθρικούς τόπους,
σ’ αυτά τα αφιλόξενα μέρη της οικουμένης.

«Ο τίγρης, το κοράκι κι ο Θεός» του Γιάννη Αγγελάκα

Συγχαρητήρια! Κάνατε μια εύστοχη επιλογή. Κρατάτε στα χέρια σας ένα όμορφο και οικονομικό ανάγνωσμα. Όμορφο γιατί το έγραψα ΕΓΩ και οικονομικό γιατί, χωρίς να το ξέρετε, κρατάτε στα χέρια σας όχι ένα, αλλά δύο βιβλία, το ένα μέσα στο άλλο. Στο ένα θα γνωρίσετε δύο κατά φαντασίαν συγγραφείς, έναν κατά φαντασίαν Θεό και κάποιον Κόκκινο. Στο άλλο… Τι να σας πω για το άλλο; Ένα μόνο θα σας πω, ξεκινάει έτσι: Η γέννηση, καμιά φορά, είναι θλιβερότερη και πιο δύσκολη από τον θάνατο, ειδικά αν γεννιέσαι φτωχός… Φοβερό, ε! Όπως και να ’χει, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, το να αγοράζεις δύο βιβλία στην τιμή του ενός δεν είναι λίγο πράμα. Εύχομαι να σας αρέσουν και τα δύο ή, έστω, το ένα, ή και κανένα. Σας χαιρετώ από τον παράδεισο του συγγραφέα. Καλή ανάγνωση!

«Όταν το βουνό γίνεται πεδιάδα» της Ευγενίας Μπλέτσα

Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με διάφορα προβλήματα – ορισμένα τόσο σοβαρά, ώστε αποτελούν κυριολεκτικά ζητήματα ζωής και θανάτου. Ο άνθρωπος που τα αντιμετωπίζει βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο της ζωής του κι έχει μπροστά του δυο μονάχα επιλογές: Η μία είναι να βουλιάξει στο πρόβλημά του για όλη του τη ζωή. Η άλλη να βρει τη δύναμη να σταθεί γερά στα πόδια του, να το αντιμετωπίσει και να συνεχίσει τη ζωή του. Το βιβλίο αυτό απευθύνεται στον άνθρωπο που είναι αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα που του φαίνεται βουνό. Ένα βουνό δύσβατο, πανύψηλο, που, αν και λαχταρά την ηλιόλουστη κορυφή του, νιώθει μικρός και αδύναμος μπροστά του. Οι σελίδες αυτού του έργου μιλούν στην καρδιά του αναποφάσιστου ορειβάτη και τον γεμίζουν με αγωνιστικό παλμό. Αρκεί να τολμήσει, να κάνει την αρχή! Οι θρυλικοί ήρωες κάποιων μύθων του Αισώπου ζωντανεύουν μέσα στις σελίδες αυτού του έργου και μας αφηγούνται στιγμή προς στιγμή την ιστορία τους. Κάθε εμπειρία τους γεννά ένα συναίσθημα. Κάθε συναίσθημα μια σκέψη και κάθε σκέψη ένα άλλο συναίσθημα… που με τη δύναμή του τους βοηθάει να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους!

«Τα 7 κλειδιά» του Γιάννη Καστανάκη

Ο Άντριου ζει σε μια κοινωνία όπου το Δίκτυο εξουσιάζει τις ζωές των ανθρώπων.
Σύντομα θα ανακαλύψει πως ο ίδιος είναι ένα από τα 7 κλειδιά, ένας δηλαδή από τους επτά ανθρώπους που καθένας τους κατέχει μια παγκόσμια αλήθεια. Στην αναζήτηση των υπόλοιπων κλειδιών θα συναντήσει τους φόβους του, τα εμπόδιά του αλλά και συνοδοιπόρους που θα τον βοηθήσουν σε αυτό το ταξίδι ώστε να ανακαλύψει την πραγματική του δύναμη. Θα καταφέρει άραγε να βγει από τη φυλακή του Δικτύου;
Τα 7 κλειδιά είναι ένα φουτουριστικό παραμύθι που βουτάει στην ανθρώπινη ψυχή και την εξερευνά.

«Η ψυχίατρος με την έκτη αίσθηση» του Δημήτρη Τσουκνιδή

Ζήσε πριν πεθάνεις δεύτερη φορά. Στις 14 Φεβρουαρίου, ημέρα των ερωτευμένων, η αστυνομία βρίσκει τη γνωστή ηθοποιό Στέλλα Γιαμπουρά δολοφονημένη με 14 μαχαιριές! Ο σκηνοθέτης σύντροφός της, Φοίβος Ρεντούμης, ανακρίνεται ως ο κύριος ύποπτος, αλλά το μόνο που ψελλίζει είναι: «ΝΕΦΕΛΗ ΣΤΑΗ», δηλαδή το όνομα της ψυχιάτρου του. Θα καταφέρει η ιδιοφυής Στάη να ανακαλύψει τον δολοφόνο της Γιαμπουρά ή θα καταδικαστεί και η ίδια μαζί με τον ψυχικά ασταθή Ρεντούμη; Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί εμπλέκονται σ’ ένα θρίλερ που αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά πίσω από όσα μας κρύβουν τα λαμπερά φώτα του θεάτρου και της τηλεόρασης. Κυριολεκτικά κάθε λεπτό γίνεται και μια καινούργια αποκάλυψη που φανερώνει πως όλοι είναι ένοχοι, αλλά μόνο ένας ο πραγματικός δολοφόνος. ΟΜΩΣ ΠΟΙΟΣ;

«ΡΟΚΕΝΤΡΟ» του Γιάννη Σιδεράκη

Έξω βρέχει, άλλη μια γαμημένη βροχερή μέρα. Κοιτάζω απ’ τη βιτρίνα τους ανθρώπους να περνούν βιαστικά, με κεφάλια σκυμμένα. «Πού πηγαίνουν; Γιατί πηγαίνουν;», σκέφτομαι. Περνάει ο φίλος μου ο Τάκης, παλιός φίλος. Φοράει τζιν στενό, ξεβαμμένο, μυτερά παπούτσια κι ένα πέτσινο μπουφάν με τον γιακά σηκωμένο. Τα μαλλιά του, βρεγμένα, δείχνουν ακόμα πιο αραιά και το πρόσωπό του, σφιγμένο από τις ψιχάλες που τον χτυπάνε, ακόμα πιο ρυτιδιασμένο. Με κοιτάει, τον κοιτάω και με πλησιάζει. «Πότε θα πάμε για λίγο ροκεντρό, ρε μαλάκα;» μου λέει. «Βαστάς ακόμα, Τάκη;» του απαντάω. Με κοιτάει βλοσυρά στην αρχή και μετά χαμογελάει. «Όταν δεν θ’ αντέχω άλλο να ροκάρω, έλα να με θάψεις!»
Ροκ ιστορίες που πηγάζουν απ’ την καρδιά και απευθύνονται ακριβώς εκεί. Για όσους το έκαναν τρόπο ζωής, το βίωσαν και αφομοιώθηκαν, αλλά και για όσους θυμούνται μια εποχή που έφυγε και δεν θα ξαναγυρίσει. Ροκ ιστορίες για το πώς είναι να ζεις με πάθος για κάτι που αγαπάς. Να το υπηρετείς και να δέχεσαι τις συνέπειες…

«Τα ημερολόγια λένε πάντα την αλήθεια» της Δώρας Τζέμα

Η Τάνια ψάχνει τις συρρικνωµένες µέρες του σήµερα και συρρικνώνεται µαζί τους µέσα στο χάος της πόλης που ζει. Κάθε πρωί φοράει την ασφυκτική καθηµερινότητά της και χάνεται προσπαθώντας να τις βρει. Ώσπου, ένα ξαφνικό τηλεφώνηµα φέρνει τα πάνω-κάτω… Τη στέλνει σε µέρη και καταστάσεις βγαλµένες κατευθείαν από την αχλή του χρόνου. Σε τόπους απόκοσµους, που τη µεθούν µε αρώµατα αλλοτινών εποχών και την κάνουν να νιώθει παράταιρη, µα ταυτόχρονα αναπόσπαστο κοµµάτι τους Εκεί τα βρίσκει όλα. Συναντάει τον Πάνο, έναν υπέροχο άντρα, που της αποδεικνύει πως υπάρχουν ακόµη θεµατοφύλακες του έρωτα. Πως υπάρχουν κάποιοι που για την αγάπη µιας γυναίκας µπορούν να εγκαταλείψουν τα πάντα, για πάντα… Εκεί βρίσκει και τις µέρες που έψαχνε… Όλες µυρίζουν κλεισούρα και λήθη, µα εκείνη αισθάνεται σαν να δραπετεύει από χρόνια οµηρία… Δραπετεύει πίσω στον χρόνο και φτάνει µισό αιώνα πίσω, τότε που η ζωή της ξοδευόταν στα ανήλιαγα στενά της συµπρωτεύουσας. Μια ζωή σε κοµµάτια του χτες και του σήµερα, που αγωνίζονται να σµίξουν και πέφτουν επάνω της σαν καταπέλτης. Ένα παρελθόν που συγκρούεται µε το τώρα και της φανερώνει µυστικά που την κόβουν στη µέση και δεν ξέρει ποιον εαυτό να κρατήσει. Τον παλιό ή τον νέο; Θα καταφέρει άραγε να τους συµφιλιώσει;

No Comments

Post A Comment