Μια γυναίκα που θαυμάζω για διάφορους λόγους είναι η Κατερίνα Γκαγκάκη. Είναι όμορφη, δυναμική, έχει ισχυρή παρουσία, ωραίο λόγο, κάνει πολλά πράγματα παράλληλα, έχει ένα γεμάτο 24ωρο και δε μασάει τα λόγια της. Κάναμε μια όμορφη συζήτηση για την πορεία της στο Δήμο Αθηναίων, τις εκλογές που έρχονται όπου θα είναι πάλι υποψήφια δημοτική σύμβουλος, το φλερτ, τις σχέσεις, τις φιλίες, τα ζώα στη ζωή μας, τις δυσκολίες αλλά και τον “ζωοποιό” έρωτα, που όπως μας είπε, δεν έρχεται μόνο μια φορά.

Λίγο πριν τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του Οκτωβρίου, τι αίσθημα σου αφήνει η θητεία σου στο Δήμο Αθηναίων, ως Αντιδήμαρχος στην ομάδα του Κώστα Μπακογιάννη;

Μου φαίνεται σχεδόν αδύνατο να πέρασαν 4 χρόνια! Και για να είμαι ειλικρινής, καθώς μου πήρε κάποιο διάστημα να μάθω την λειτουργία και να δουλέψω αποτελεσματικά στον Δήμο, δε θέλω μέσα μου να τελειώσει η θητεία! Αν και το ξεκίνημα της τετραετίας αυτής ήταν έντονο και ταραχώδες για μένα , οφείλω να πω ότι η Αντιδημαρχία Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Κοινωνίας των Πολιτών τα τελευταία χρόνια άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή μου. Επαναπροσδιόρισε τον τρόπο που βλέπω την πορεία και το ρόλο μου. Ακούγεται βαρύγδουπο ενδεχομένως, αλλά η έννοια του να μπορείς να προσφέρεις και να στέκεσαι κάθε, μα κάθε μέρα, δίπλα και ουσιαστικά σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, ανθρώπους συχνά αόρατους από συστήματα και διαδικασίες, δημιουργεί μία μοναδική ισορροπία. Μία διαύγεια που σου ξεχωρίζει τα σημαντικά από τα ασήμαντα. Και τότε μόνο μπορείς να αλλάξεις λίγο λίγο τον κόσμο γύρω σου. Αίσθημα πληρότητας λοιπόν σε συνδυασμό με προσμονή, δύναμη και λίγη αγωνία για πολλά περισσότερα που θα θελα να υλοποιήσω. Και ευγνωμοσύνη και – αν και συνεχώς ανικανοποίητη – περηφάνια.

Τι ξεχωρίζεις σ’ έναν σύντομο απολογισμό;

Τα τελευταία 4 χρόνια επαναπροσδιορίστηκε η έννοια της Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην Αθήνα . Και το λέω με απόλυτη βεβαιότητα. Η περίοδος του κορονοϊού μας έδωσε στην ουσία τη προοπτική να επανασχεδιάσουμε, να αναβαθμίσουμε και να αυξήσουμε τα προγράμματα στήριξης και προσφοράς προς τους ευάλωτους συνανθρώπους μας. Ήρθαν στο φως ανάγκες που αγνοούσαμε όλοι. Και στον Δήμο της Αθήνας ανταποκριθήκαμε άμεσα και με συνέπεια. Και σήμερα η φροντίδα είναι καθημερινότητα και αφορά κυριολεκτικά όποια και όποιον το έχει ανάγκη. Ενδεικτικά να αναφερθώ σε ηλικιωμένους, μοναχικούς, αστέγους συμπολίτες μας, άτομα και οικογένειες που ζουν σε συνθήκες απορίας, ουσιοεξαρτημένους συνανθρώπους μας, ανθρώπους με ψυχικά νοσήματα, μονογονεϊκές οικογένειες, πρόσφυγες, άτομα με αναπηρία, παιδιά που χρίζουν προστασίας και ασφάλειας. Και βέβαια τη μοναδική σχέση και συνεργασία που χτίστηκε με την Κοινωνία των Πολιτών και τις ομάδες της, παράγοντας κυριολεκτικά εκατοντάδες δράσεις για την πόλη σε κάθε τομέα. Όπως έχει πει από την πρώτη κιόλας ημέρα ο Κώστας Μπακογιάννης, σε αυτή την πόλη καμία και κανένας δεν είναι και δεν πρέπει να αισθάνεται μόνη/ος.

Mια γυναίκα τόσο δυναμική όπως εσύ, λυγίζει ποτέ;

Κυρίως λυγίζει. Δυναμική στη δική μου εξίσωση, σημαίνει δυνατή και δύναμη δεν υφίσταται χωρίς να αποδέχεσαι τα όριά σου, τον πόνο, τη θλίψη όταν έρχονται. Και όχι μόνο να τα αποδέχεσαι αλλά να τα ζεις και να μην τα κρύβεις, να μην τα κουκουλώνεις. Αυτά βέβαια τα λέω τώρα πια που μεγάλωσα αρκετά ώστε να αναγνωρίζω ότι το να λυγίζουμε είναι απαραίτητο και ανακουφιστικό. Και καθόλου υποτιμητικό. Τις πιο πολλές φορές μάλιστα είναι λυτρωτικό. Οπότε ναι, λυγίζω. Και κλαίω, και αποσύρομαι, και απελπίζομαι. Και πέφτω. Μετά από λίγο, ξανασηκώνομαι.

Υπήρξε συμβάν που είπες «τώρα έπιασα πάτο» αλλά τελικά το ξεπέρασες;

Νομίζω όχι. Υπήρξαν αρκετές φορές όμως που έχασα τελείως το κουράγιο μου με αφορμή κυρίως απώλειες ή ακόμα και αστάθειες επαγγελματικές ή οικονομική ανασφάλεια. Με κάποιο περίεργο τρόπο όμως, ακόμα και αν φοβήθηκα, κάπως έσφιξα δόντια και βρήκα από κάπου να πιαστώ να συνέλθω. Θεωρώ πάντα ότι στα πολύ δύσκολα, ο χρόνος και η απόσταση σου δείχνουν το δρόμο.

Σε φλερτάρουν Κατερίνα ή σε φοβούνται;

Ευτυχώς με φλερτάρουν!! Η αλήθεια είναι ότι τον μύθο με το φόβο απέναντι στις εξωστρεφείς και δυναμικές γυναίκες τον ακούω από πολύ μικρή αλλά η ίδια δεν τον επιβεβαιώνω. Δε σου κρύβω βέβαια ότι αν κάποιος φοβάται, δεν θα ήταν και ποτέ ο κατάλληλος άντρας για μένα!!

Μπορείς με την εμπειρία του σήμερα να μας πεις αν τελικά στη ζωή μας ζούμε μόνο ένα μεγάλο έρωτα ή και περισσότερους;

Αλίμονο αν ζούσαμε έναν! Πιστεύω ακράδαντα ότι η προσμονή ενός νέου, ενδεχόμενου μεγάλου έρωτα, είναι ζωοποιός δύναμη σε κάθε ηλικία και φάση ζωής. Μέσα στα χρόνια όμως αλλάζουν αυτά που ζητάμε, ο τρόπος που συνδεόμαστε, οι αντοχές μας, οι επιλογές μας, εμείς οι ίδιοι. Και αν είμαστε τυχεροί και ανοιχτοί, ξαναερωτευόμαστε. Απλώς, διαφορετικά.

Πιστεύεις στη γυναικεία φιλία ή με φίλους άντρες ταιριάζεις καλύτερα;

Η φιλία δεν ήταν από την αρχή, από μικρό παιδί , αβίαστη για μένα. Πάντα ήμουν φαινομενικά δοτική και πολύ κοινωνική αλλά στην πραγματικότητα πολύ συγκρατημένη και μοναχική. Δύσπιστη. Και δεν είχε να κάνει με το φύλο των φίλων μου. Σήμερα έχω φίλους, λίγους, που είναι η οικογένειά μου. Και γυναίκες και άντρες. Οπότε δεν το ξεχωρίζω. Είναι θέμα ανθρώπων, χαρακτήρων. Στην ουσία όμως πιστεύω στη γυναικεία φιλία και τις ιδιαίτερες πτυχές της. Και τη μεγάλη αξία της.

Η τηλεόραση, η επικοινωνία ή δήμος, τελικά σε γέμισε περισσότερο;

Ελπίζω δεν θα χρειαστεί ποτέ να διαλέξω.Την τηλεόραση την ερωτεύτηκα. Χωρίς να το κρύβω. Κυρίως το πίσω απ’ τις κάμερες. Με μαγεύει, με συναρπάζει ακόμα, αν και κατά καιρούς ξέρω ότι μας έχει απογοητεύσει όλους. Η επικοινωνία είναι το μεγάλο πάθος και ταυτόχρονα με ένα περίεργο τρόπο η σταθερά μου. Είναι ο τρόπος που σκέφτομαι. Η οπτική μου σε όλα. Αλλά προφανώς και ο επαγγελματικός προσδιορισμός.Τώρα, ο Δήμος ξεκίνησε σαν πρόκληση και παράπλευρη προσφορά και κατέληξε σαν ρόλος ουσίας. Οπότε μπήκε το μικρόβιο και πλέον μου δίνει σκοπό. Αλλά το ενδιαφέρον για μένα είναι ο συνδυασμός. Θεωρώ ότι στο κάθε ένα γίνομαι καλύτερη και χάρη στα άλλα δύο.

Πως είναι η ζωή με τους τετράποδους φίλους;

Δεν μπορώ να την φανταστώ τη ζωή αλλιώς. Έχω γάτες στο σπίτι από παιδί – κυρίως γιατί μικρή δε με άφηναν να πάρω σκύλο. Μάλιστα οι φίλοι με κοροϊδεύουν ότι θα γεράσω μόνη με δεκάδες γάτες γιατί προτιμώ να μένω με τις γάτες από το να είμαι με κάποιον στο σπίτι! Στην πραγματικότητα, απλώς θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου τα ζώα. Τα κακομαθαίνω σε σημείο ανοησίας, δε βάζω κανένα όριο, γελάω, ηρεμώ, ισορροπώ μαζί τους. Συχνά κουράζομαι, βάζω και καμιά φωνή αλλά νομίζω δε με παίρνουν πλέον καν στα σοβαρά. Οι γονείς μου επέμεναν ότι ο τρόπος που κάποιος αντιμετωπίζει τα ζώα είναι ο καλύτερος καθρέφτης χαρακτήρα.

Τα όνειρά σου από δω και πέρα…

Τα φοβάμαι τα όνειρα. Κάπως μέσα μου πιστεύω ότι αν παραδεχτώ ότι κάτι το θέλω πολύ, θα μου το σαμποτάρει η ζωή. Είναι περίεργο, το ξέρω. Και κάπως φοβικό ίσως αλλά δεν τα παραδέχομαι σχεδόν ούτε στον εαυτό μου. Πέραν όμως του να είμαι καλά, με ό,τι σημαίνει αυτό, θέλω πλέον, να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα μου, που θα είναι η πρώτη σκέψη, το πρώτο τηλέφωνο, η πρώτη αγκαλιά, όταν μου συμβαίνει κάτι πολύ καλό! Τα άλλα όλα, έρχονται.