Αν για κάτι νιώθω ευλογημένη σε αυτή τη δουλειά, είναι ότι έχω καταφέρει να αποκτήσω κάποιους φίλους ζωής. Μπορεί να μην προλαβαίνουμε να ειδωθούμε ή να βρεθούμε όπως κάποτε, στα πολύ νιάτα μας, όμως συναντιόμαστε στο κανάλι, στο ασανσέρ, στο κυλικείο και λέμε τα νέα μας σύντομα και περιεκτικά. Κι όμως μετά από σχεδόν 27 χρόνια, οι ματιές λένε περισσότερα από τα λόγια και καταλαβαινόμαστε χωρίς να πρέπει να αναλύσουμε τι και πως.

Η Μαρία Νικόλτσιου είναι μία από αυτές τις φίλες συναδέλφους. Την αγαπώ και τη θαυμάζω που μέσα στα χρόνια παρέμεινε η ίδια, χαμογελαστή, απλή, δοτική, χαρούμενη, πρόσχαρη. Υπομονετική, δεν την έχω ακούσει ποτέ να μου γκρινιάξει για κάτι και καλή φίλη.

Όταν τη γνώρισα ήμασταν και οι δυο πολύ μικρές (και το εννοώ) στον τότε Σκάϊ με διευθυντή τον Σταμάτη Μαλέλη. Ήταν πάντα όμορφη, ψηλή, ξανθιά, με μακριά πυκνά μαλλιά. Η Μαρία όταν πήγα ως δόκιμη στον ΣΚΑΪ ήταν ήδη γνωστή ρεπόρτερ στο κοινό. Να θυμίσω πως αναφέρομαι στην χρυσή εποχή του ΣΚΑΪ με Νίκο Ευαγγελάτο, Αλεξάνδρα Καπελετζή και Θανάση Αθανασιάδη στα δελτία.

Με καλοδέχτηκε, με αγάπησε, με συμπόνεσε, γιατί τα χρόνια που ξεκινήσαμε τη δημοσιογραφία, τα παιδιά της δικής μου γενιάς, ήταν πιο δύσκολα και πιο σκληρά σε σχέση με τώρα και γίναμε φίλες. Βγαίναμε για ποτό και λέγαμε τα νέα μας όπως κάνουν τα νέα κορίτσια σε εκείνη την ηλικία.

Πρόσφατα της είπα ότι ανοίγω το δικό μου site και ανταποκρίθηκε με πολύ χαρά στο κάλεσμά μου για συνέντευξη. Τη θεωρώ γουρλού, είναι Μαρία, έχει το όνομα της Παναγίας και με τίμησε βγάζοντάς με τηλεφωνικά στην εκπομπή της στον alpha radio να πω δυο λόγια για το νέο μου εγχείρημα.